Cam tavan sendromu
Yılın son cumartesi sevdiğim bir hikayeyi paylaşmak istedim:
Bilim adamları pirelerin farklı yükseklikte zıplayabildiklerini görürler.
1 avuç pire toplayıp 30 cm yüksekliğindeki bir cam kavanozun içine koyarlar ve ağzını bir cam parçası ile kapatırlar.
Kavanoz zemini ısıtılır. Sıcaktan rahatsız olan pireler zıplayarak kaçmaya çalışırlar ancak tavandaki cama çarparak düşerler.
Zemin sıcak olduğu için tekrar zıplarlar ve tekrar cama çarparlar.
Defalarca cama vuran pireler sonunda ısıtılan(!) zeminde 30 santimden fazla zıpla(ya)mamayı öğrenirler.
Artık hepsinin 30 cm”den az zıpladığı görülünce deneyin ikinci aşamasına geçilir ve kavanozun ağzındaki cam kaldırılır…
Taban tekrar ısıtılır.
Tüm pireler eşit yükseklikte, yine 30 cm”e kadar zıplarlar!
Bu sefer üzerlerinde cam engel yoktur ve daha yükseğe zıplayıp aslında kavanozdan çıkma yetenekleri varken buna hiç cesaret edemezler.
Cama vura vura öğrendikleri/öğretildikleri bu sınırlayıcı “˜hayat dersi”ne sadık halde yaşamaya devam etmeyi seçerler.
Kaçamazlar, kurtulamazlar!
Çünkü engel artık zihinlerinde/beyinlerinde/algılarında/bilinçlerindedir!!!.
Onları sınırlayan engel (cam) kalkmıştır ama kafalarındaki iç engel (burada 30cm”den fazla zıplanamaz inancı) varlığını sürdürmektedir.
Bu pirelerin yaşadıklarına “˜cam tavan sendromu” denir.
YENİ YILA GİRERKEN KENDİ HAYATINIZI DÜŞÜNÜN,
KENDİ LİMİTLERİNİZ NEDİR?
YAPABİLECEKLERİNİZ NEDİR?
SİZİ BU HEDEFLERDEN NE ALIKOYUYOR?
ENGEL OLARAK DÜŞÜNDÜĞÜNÜZ ŞEY ASLINDA OLMAYAN BİR CAM TAVAN OLABİLİR Mİ?